wzw

Nie można jednoznacznie stwierdzić kiedy pacjent zaczyna chorować na schizofrenie ani jak ta choroba postępuje, gdyż zależy to od indywidualnych cech każdego człowieka. Jednak w momencie rozwoju tej choroby jej obraz nie pozostawia wątpliwości, że mamy do czynienia z poważnym zaburzeniem psychicznym. Rozróżnia się trzy rodzaje początków choroby:

  1. Początek nagły – następuje nagła zmiana w sposobie zachowania. Zaburzone są procesy myślenia, występują halucynacje odnośnie wrażeń (najczęściej w postaci halucynacji słuchowych). Zachowania mogą być gwałtowne – silne podniecenie połączone z poczuciem strachu, dziwaczność zachowania i wypowiedzi. W przypadku ostrego początku, z silnym wyrażeniem objawów wytwórczych zazwyczaj występuje dobra odpowiedź na leczenie neuroleptykami.

  2. Początek powolny – chory sprawia wrażenie zdrowego, zachowuje formy towarzyskie, pracuje. Zmiana jest bardziej wyczuwalna niż zauważalna. Objawami mogą być nagłe napady „pustego” śmiechu, szukanie samotności, nadmierna pobożność, obniżenie krytycyzmu itp. W toczącym się procesie chorobowym można zaobserwować u wielu chorych zaburzenia pamięci i nieadekwatność afektu. Występują również zaburzenia w wyrażaniu emocji, wyraźne jest ich spłycenie i zubożenie. Osoba zazwyczaj nie jest w stanie wytłumaczyć swojego zachowania.

  3. Początek nerwicowy – tu na pierwszy plan wysuwają się tzw. pseudonerwicowe formy schizofrenii: objawy hipochondryczne czy histeryczne. Ciężko jest w tym przypadku odróżnić schizofrenie od nerwicy. Objawem różniącym mogą być jedynie poczucie inności i odmienności.

Należy wspomnieć również o tzw. paragnomenie. Polega on na tym, że wybuch choroby jest na kilka tygodni poprzedzony krótkim epizodem niezwykłego zachowania się, niezgodnego z charakterem i dotychczasową linią życiową chorego. Może to być pozbawiony motywu czyn określany jako „zachowanie wbrew oczekiwaniu”, którego chory nie potrafi wyjaśnić.

Augumentin Zinacef